Ιούλιος 9, 2018
||||| 0 |||||
125

Γ.Τράγκας: Πως γλίτωσα τον Αστερίξ από τους Μακάκες του Γιβραλτάρ (φώτο)

Εδώ που τα λέμε, οι μακάκες εκεί είναι πιο σοβαροί και πιο ευγενείς από τους … δικούς μας

Φανταστείτε μια ομάδα πιθήκων -μακάκων να αρπάζουν τον Αστερίξ ( περιττές οι συστάσεις για τον άσπρο Μαλτέζο μου ) και να αναρριχώνται σε ένα κάθετο βράχο. Σκεφτείτε εμένα να πρέπει να περάσω το υπόλοιπο της ζωής μου αναζητώντας το μονάκριβο Αστερίξ, στο μέρος όπου ο Ηρακλής – σύμφωνα με τη μυθολογία – άνοιξε θυμωμένος τη γη και ένωσε τον Ατλαντικό με τη Μεσόγειο.

Και όμως δεν είναι κάποιο αρρωστημένο σενάριο που ξεπηδάει από το υποσυνείδητο σε ένα εφιαλτικό όνειρο. Δεκάδες πίθηκοι – μακάκοι γύρω μου (σίγουρα περισσότερο νοήμονες από αυτούς της ελληνικής βουλής) ανεβασμένοι και κουρνιασμένοι στους γύρω βράχους και πάνω στο καπό του ταξί, μέσα στο εννιαθέσιο όχημα, εγώ, η Καρρά και ο Αστερίξ να βράζουμε ( χωρίς air codition, θα σας εξηγήσω γιατί..) στους 40 και βάλε βαθμούς, να πνιγόμαστε χωρίς αέρα αλλά να μην μπορούμε να ανοίξουμε παράθυρο ή πόρτα, γιατί υπήρχε ο κίνδυνος άμεσης απαγωγής και ομηρίας του τετράκιλου κολλητού μας από τους πιθήκους!!!

Τα δώσαμε όλα για να μην απαχθεί ο Αστερίξ και χαθεί στο ύψωμα του βράχου του Γιβραλτάρ μέσα στις κοφτερές πέτρες και τα άγρια δέντρα της φημισμένης κοινότητας των μακάκων. Θα έπρεπε να μείνω το υπόλοιπο της ζωής μου στη Βρετανική αποικία αναζητώντας την αγάπη μου, τον Αστερίξ.

Ας ξετυλίξουμε όμως μαζί τον εφιάλτη που έζησα στην κορυφή του βράχου του Γιβραλτάρ, από όπου φαίνονται οι σκιές των ακτών της Αφρικανικής Ηπείρου. Ήταν μια παλιά ιδέα να επισκεφτώ το βράχο στο νότο της Ιβηρικής Χερσονήσου, όπου κυματίζει η βρετανική σημαία από την εποχή του Νέλσωνα και τη ναυμαχία του Τραφάλγκαρ.

Το Γιβραλτάρ είναι μια παλιά πόλη – κρατίδιο περίπου 6,5 τετραγωνικών χιλιομέτρων. Μια βραχώδης χερσόνησος υψίστης στρατηγικής σημασίας, γιατί ελέγχει απόλυτα το πέρασμα από το Ατλαντικό ωκεανό στη Μεσόγειο. Είναι ακριβώς απέναντι από τις ακτές του Μαρόκου και τα ταχύπλοα σκάφη σε λίγη ώρα περνάνε στο λιμάνι της Ταγγέρης.

Αυτό το Σαββατοκύριακο πραγματοποίησα το παλιό σχέδιο να επισκεφτώ το Γιβραλτάρ. Ευτυχώς δεν βρήκα ουρά αυτοκινήτων στο σημείο ελέγχου διαβατηρίων, εκεί που περνάς από την Ισπανία σε βρετανικό έδαφος.  Ο χοντρός, κατακόκκινος τελωνιακός έριξε μια ματιά στα διαβατήρια και δεν ενδιαφέρθηκε καθόλου για τον Αστερίξ που καθόταν στο πίσω κάθισμα. Μετά από 100 μέτρα σταμάτησα μπροστά σε ένα κόκκινο φανάρι.

Ομολογώ ότι δεν κατάλαβα πως πέρασε μερικά μέτρα από το παρμπρίζ του αυτοκινήτου, το φτερό ενός αεροπλάνου που απογειωνόταν με εκκωφαντικό θόρυβο. Νόμιζα ότι ήταν φανάρι διασταύρωσης. Εκείνη τη στιγμή συνειδητοποίησα ότι ήταν ο διάδρομος απογείωσης του αεροδρομίου του Γιβραλτάρ.

Μπαίνοντας στην πόλη περνάς από τον διάδρομο του αεροδρομίου της βρετανικής βάσης, που χρησιμοποιείται και για πολιτικά αεροσκάφη. Έκανε φοβερή ζέστη. Μια πόλη με στενά δρομάκια, σωστό τηγάνι. Παρατήρησα ότι στη θέση παλιών κτιρίων σηκώνονται τώρα ψηλά, μοντέρνα κτίρια. Τα μοναδικά αξιοθέατα είναι το παλιό κάστρο, τα βρετανικά κανόνια στο βράχο και φυσικά οι πίθηκοι – μακάκοι.

Κάθε μέρα δαγκώνουν κάποιους τουρίστες, αλλά μέχρι σήμερα δεν έχει μολυνθεί κανένας. Ειδικοί επιστήμονες φροντίζουν για την υγεία τους και την επιβίωση του πληθυσμού τους. Για να τους δεις, πρέπει να κλείσεις θέσεις  σε ένα από τα εννιαθέσια πουλμανάκια που ανεβαίνουν στο βράχο.

Ο δρόμος είναι πολύ στενός και το αυτοκίνητο δεν μπορεί να στρίψει σε κανένα σημείο. Από τη μία πλευρά του βράχου ανεβαίνεις και από την άλλη κατεβαίνεις. Είχα κάποια άσχημα προαισθήματα, αλλά η Καρρά με έπεισε να μπούμε στο εννιαθέσιο μαζί με τον Αστερίξ και τη μητέρα της.

Ο Νιλ, ο πεπειραμένος οδηγός που προηγουμένως δούλευε στο σταθμό της Aegean του Δημήτρη Μελισσανίδη, μας προειδοποίησε να μην βγάλουμε τον Αστερίξ έξω από το αυτοκίνητο ή να τον προσέχουμε πάρα πολύ, γιατί οι πίθηκοι αγριεύουν και υπάρχει πιθανότητα με τα μακριά χεράκια τους, να τον αρπάξουν και να τον χάσουμε πάνω στους βράχους και τους θάμνους.

Στην πρώτη φάση της διαδρομής σου κόβεται η ανάσα λόγω της στενότητας του δρόμου και του φανταστικού θεάματος που βλέπεις από πολύ ψηλά. Ο πρώτος σταθμός είναι το μνημείο για τον Ηρακλή, τον μυθικό Έλληνα που θύμωσε και άνοιξε τη γη για να ενώσει τη Μεσόγειο με τον Ατλαντικό.

Στις Ηράκλειες στήλες, το σημερινό Γιβραλτάρ που εθεωρείτο η άκρη του κόσμου

 

Ο δεύτερος σταθμός, η σπηλιά του St Micheal. Μέσα σε ένα μπαρ – καταφύγιο που είναι φτιαγμένο μπροστά στην είσοδο της σπηλιάς άρχισε το θρίλερ. Παντού μακάκοι. Κατέβαιναν από τα βράχια και έμπαιναν από τις χαραμάδες της στέγης στο σταθμό – αναψυκτήριο. Όλοι… γλυκοκοιτούσαν τον Αστερίξ, σαν να του έλεγαν: «έλα μαζί μας να τρως μπανάνες και φιστίκια!!».

Κοινοποίηση: